من ستاره چین صحن غربتت

سبز میشود

بغض مانده سالها،  در ضریح زخم

ضامنم تو باش

یا رضا رضا رضا...

آهو نشدم مثل همه این همیشه ها برایت، اما تو  ضمانت کردی باز هم دلی را که تنگ شده بود برای تو، سادگی و عاشقانه کبوتر هات و  التماس می کرد از آسمان چشمانت کمی آرامش را تنها با یک سلام ساده آن هم از این راه دور...

یک هفته می گذرد... به همین سادگی ... از من و دیدار تو و باز هم حجم بی دریغ نور...

بیشتر از هرکس می دانی ابری بودن هوای حوصله ام را برای نوشتن در این روزها...

اما برای تو نمی توان ننوشت حتا اگر این اندازه دیر که آنفولانزا و آمدن پدر هم نمی تواند بهانه خوبی باشد حتا با خط خطی تکراری که در شب شهادتت هم نوشته باشم برایت....

نه این بار هم رو به ایوان مهربانی ات نشستم و بازهم خطی خطی کردم اما بگذار آنها بمانند بین من و دل و تویی که حتما رد شده ای از کنار حاجت آن همه چشم، و نیاز چشم های سبز من هم... شاید...

 بی ربط

هفت هفت هفتاد و هفت  نیم رخ که  تموم شد  من و دوستام از  هم پرسیدیم هشت هشت هشتاد و هشت کجاییم؟   تو دفترم هم اون شب این سوال رو نوشتم... ( مثل خیلی از شماها شاید)

و امشب این جام تنهای تنها و  واقعا نمی دونم دوستام کجان؟ چرایی ش رو هم نمی دونم....

اما حالا دیگه می دونم و اسه نه ، نه،  نودو نه هیچ وقت این سوال رو امشب تو دفترم نمی نویسم( جدای از عمری که بهش اعتماد ندارم! شرمنده)  اما این بار چرایی ش رو می دونم.

ببخشید بر من اگر دورم و نیستم این روزها گاهی این دوران لازم است شاید.

باز می گردم در یکی از همین بارانی روزها، ....

                                                                                                                      یاحق